Fotograferen = kadreren…
Mijn serieuze aandacht voor de lijst begon denk ik rond 2017 of 2018, toen ik een cursus lijstenmaken deed. Het viel me op hoe fantasieloos fotografie vaak ingelijst wordt. In amateurkunst, op grotere kunstbeurzen tot zelfs in grote nationale en internationale kunstmusea.
In 2019 lijstte ik bovenstaande foto van een ‘Steeg bij nachtlicht’ in. De oude lege schilderijlijst had ik al een tijd in huis staan, voor een tientje gescoord in de kringloop. Er gebeurde iets geks toen ik de fotoprint erin monteerde; het kader werd méér dan drager. Het sloot zich aan op de voorstelling en werd zo onderdeel van het kunstwerk.
Een lijst kan óók bedrieglijk zijn en een illusie creëren; íets maken van níets of (erger) andersom. Ik zag bij andere kunstenaars hoe dát wel of juist niet goed ging. Van steengoed werk dat zónder passend frame aan beeldkracht verliest, tot matig werk wat door een mooie lijst of een keurig passe-partout tot iets hogers verheven werd dan de werkelijke betekenis en waarde.
Inmiddels heb ik veel geëxperimenteerd met de kadrering door de lijst en ben ik in ieder geval voor mijzelf tot de conclusie gekomen, dat een kunstenaar hier het beste zelf over nadenkt, om de kunst níet door zogenaamde ‘professionals’ en andere onbenullen te laten verprutsen. Ik heb tot nu toe in Nederland maar één lijstenmaker gevonden, die dát begrijpt.